Tradycyjne domy zwieńczone są dachami dwuspadowymi albo czterospadowymi. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych królowały domy z dachami płaskimi, tak zwane „kostki”. Dzisiaj domów z płaskimi dachami jest znacznie mniej, ale pojawiają się w przypadku bardziej nowoczesnych brył. Dekarstwo w przypadku dachów płaskich jest wbrew pozorom dość skomplikowaną czynnością i jest trudniejsze niż przy dachach dwuspadowych. O dachu płaskim mówimy wtedy, gdy kąt nachylenia jest mniejszy niż piętnaście stopni. Krokwie są gęściej rozmieszczane i częściej się je podpiera, ale możemy też zastosować metodę wiązarów dachowych.

Wiązary nie muszą być podpierane, ponieważ ich konstrukcja jest na tyle sztywna, że radzi sobie sama. Dach płaski ze stali to taka konstrukcja, na której układa się belki dachowe. Betonowe płyty wzmocnione zbrojeniem nazywa się stropodachami. Przy dachach płaskich bardzo ważny jest rodzaj i sposób pokrycia. Z płaskiego dachu woda nie spływa tak łatwo jak z dachu skośnego, dlatego materiał pokrywający musi być wodoodporny, a do tego konieczne jest zamontowanie sprawnie działającego systemu odprowadzającego wilgoć. Do płaskich dachów nie można stosować dachówek ceramicznych i cementowych, lepiej sprawdzi się blachodachówka, gont bitumiczny albo płyty. Izolacja każdego dachu wymaga trzech warstw – wstępnego krycia, termoizolacji i paroizolacji.

Gdy chociaż jeden z tych etapów prac nie zostanie dobrze wykonany, naszemu domowi grozi nadmiar wilgoci i szybkie zniszczenie dachu. Folie i membrany, wykorzystywane do wstępnego krycia, mają różne współczynniki przepuszczalności pary. Dobiera się je w zależności do konstrukcji dachu i najlepiej zlecić to zadanie specjaliście. Do ocieplania używa się wełny mineralnej, wełny szklanej, pianek albo styropianu. Każdy z tych materiałów ma swoje wady i zalety, a najlepiej jest dobierać rodzaj izolacji do materiału pokryciowego. Paraizolacja pomaga pozbyć się nadmiaru pary wodnej „wyprodukowanej” przez mieszkańców domu podczas gotowania, kąpania, a nawet oddychania.